Hayat

[luckyluke]

'Hayata dair' lafı bana yakın geçmişimde çok şey ifade ediyordu. Ama şimdilerde tek bir noktaya kilitlenip kalıyorum bu lafı duyunca:
Hayal kırıklığı...
Ne yapalım? Hayatta hayal kırıklığına uğramak da var tabii... Her zaman istediğimiz olmuyor. Ne kadar istesek de...
Olsun, varsın... Yaşamaya devam etmekse aslolan, bazı sıkıntılara katlanmayı da öğrenmek lazım. Zaten insan sıkıntı çeke çeke olgunlaşıyor kimi zaman.
Kolay gelsin herkese...

[Çakya Muni]

Hayat işte, büyümek için kazık yemek gerekiyor,
bazen ölmek, bazen yaşamak için savaşıyorsun!
Sonra hedefler koyuyorsun kendine,
sonunda asla başaramıyacağını biliyorsun
ama geride duramıyorsun
Hem üzülmek istiyorsun!
Nasılsın sorusunun cevabının sıradan bir "iyilik" dışına çıkmasını istiyorsun!
Bu sefer "kötülük" diye haykırmak istiyorsun
Kötüyüm işte kötü!
Sonra Avazın çıktığın kadar susmak istiyorsun?


Sonra gitmek istiyorsun asla gidemiyeceğini bildiğin halde
ve ölmek istiyorsun!
Bir gün mutlak öleceğini bildiğin halde!.....

-------------------


kimse gelmez sana sen birilerinden gitmedikce

korkma artık kücük cocuk

büyümezsin zannederdin

bak

büyüdün iste..."


Hoş geldin LuckyLuke Hayata ve Ceviz.net'e!

[Sahin]

İlk mesajında bu kadar umutsuz bu kadar karamsar şeyler yazmana üzüldüm lucky ama zaman herşeyin ilacıdır bu hayattaki en doğru sözdür. "Bence".

[Black_Boyss]

zaman insanlardan bir cok sey çalar alır götürür
ama yanında verdikleri ise iste sen onlarla baş başa kalmak zorundasın insanlar hayatta örenme sürecindedir kimse yaşamadan ögrenemez :(

[luckyluke]

Öncelikle hoşbulduk ve teşekkürler herkese.

Ölmek lonusundan başlayayım: Bazen insan o kadar önemsiz şeyler için ölmek istiyormuş ki.... Bunu şimdilerde fark ediyorum.

Karamsar olmak kötü tabii. Ama aslında içinde bir yerlerde hep bir ümidi taşıyor. Her karamsarlığın içinde bir ümit gizli bence. Herşeyin düzeleceğine dair bir ümit. Herneyse...

Şu sıralar geride bıraktığım bir buçuk seneyi ne kadar boşa harcadığımı fark ettiğim için çok tuhaf bir haldeyim. Bir yandan içimde fırtınalar kopacak gibi oluyor, bir yandan bışver oğlum değmez diyorum. Gerçekten değmeyeceğinden emin olarak...

Ama aslında bir hiç uğruna kendimi ne kadar parçaladığımı ve ne hayallere kapıldığımı hatırladıkça da kendime kızmadan edemiyorum.

Ama bir taraftan da bu bir buçuk yıllık dönemden geleceğime dair önemli dersler çıkartıyorum. Hiçbir doğumun sancı çekmeden yapılamaması gibi, benim de önümdeki doğruya daha yakın olacağını hissettiğim yola girmeden önce biraz savaşmam gerekecek gibime geliyor. Kendimle...

Herkesin bayramını içtenlikle kutlarım.

Sevgiler.